Қазақстандық PEN-клубтың төрағасы, жазушы әрі публицист Бигелді Ғабдуллин бүгінде өз тағдырынан гөрі Қазақстанның болашағы туралы көбірек ойланатынын айтып, ең басты мәселе қазіргі ұрпақтың балаларына қандай ел қалдыратынында екенін атап өтті. Оның пікірінше, мемлекеттің шынайы байлығы табиғи ресурстарда емес, еркін, білімді әрі жауапты адамда. Сондықтан елдің болашағы ең алдымен мәдениетке, білімге, заңға құрметке, адам қадір-қасиетіне және адамгершілік құндылықтарды сақтауға байланысты.
Бүгінде өзіңізге ең жиі қоятын сауал қандай? Көңіліңізді не алаңдатады?
– Кейінгі кезде мен өткен өмірден гөрі болашақ туралы көбірек ойланатын болдым. Өз тағдырымнан бұрын елдің тағдыры мазалайды.
Біздің буынға алмағайып заманның куәсі болу жазылыпты. Біз алып державаның ыдырауын да, тәуелсіз Қазақстанның дүниеге келгенін де көрдік. Экономикалық күйзелістерді де бастан өткердік. Үлкен үміттердің де, сол үмітпен қатар келген үлкен күйініштердің де дәмін таттық. Әр дәуір үлкен өзгерістерді алға тартады.
Ал бүгінде мені басқа бір сауал толғандырады. Біз ұрпағымызға ең қымбат байлығы мұнай, уран, сирек кездесетін металдар емес, еркін ойлайтын, білімді әрі жауапкершілігі жоғары азамат болатын мемлекет қалдыра аламыз ба?
Меніңше, Қазақстанның ертеңін дәл осы сауалдың жауабы айқындайды. Біз ұзақ уақыт бойы барлық мәселені экономикалық реформалар ғана шешеді деп сеніп келдік. Алайда мемлекет бюджеттен басталмайды. Ол жер қойнауындағы байлықтан да басталмайды. Мемлекет мәдениеттен басталады. Білімнен басталады. Заңға деген құрметтен басталады. Ең бастысы – адамның ар-намысына деген құрметтен басталады.
Мені қоғамның рухани ахуалы алаңдатады. Кейде немқұрайдылықтың қалыпты мінезге айналып бара жатқаны алаңдатады. Өзге пікірге төзбеушіліктің күшейгені алаңдатады.
Жастардың үлгі тұтар тұлғаларды ғалымдар мен жазушылардың, ойшылдардың арасынан емес, әлеуметтік желідегі кездейсоқ танымал адамдардың арасынан іздей бастағаны алаңдатады.
Соған қарамастан, мен үмітімді үзген емеспін.
Бір ақиқатты анық түсіндім. Тарих ешқашан түзу сызықпен жүрмейді. Тоқыраудың соңынан міндетті түрде жаңару келеді.
Ең бастысы – адам өзінің рухани темірқазығынан айырылып қалмауы керек.
Мен өмір бойы айтып келемін. Бүгін де сол сөзімді қайталаймын: мемлекеттің ең қымбат қазынасы – оның жері де емес, табиғи байлығы да емес. Ең ұлы байлық – Адам.
Егер біз адамды қадірлеуді үйренсек… Егер оның ар-намысын құрметтей алсақ… Егер оның еркіндігі мен шындықты айту құқығын қасиет тұтсақ… Онда Қазақстанның келешегі де берік болады.
Менің сенетінім – осы. Менің қалам ұстап келе жатқандағы мақсатым да – осы
